Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir işkence, aşağılama ve psikolojik yıkım uygular.

Pasolini, bu şok edici anlatımı, faşizmin doğasını, iktidarın yozlaşmasını ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren mekanizmalarını sert bir alegoriyle eleştirmek için kullanır. Film, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan görüntüleriyle bir izleme deneyimi değil, adeta bir yüzleşme çağrısıdır. Oyunculuklar, soğukkanlılık ve sapkın otoriteyi yansıtacak şekilde kasıtlı olarak teatral ve mesafelidir. Yönetmen, izleyici ile ekran arasına duygusal bir mesafe koyarak, şiddetin banal ve mekanik yönünü vurgular.

'Salò', basit bir korku veya işkence filmi değil, politik bir manifesto ve sanatsal bir provokasyondur. İzleyiciyi, iktidarın sınırsızlığı, itaatin tehlikeleri ve insanlığın karanlık potansiyeli üzerine derinlemesine düşünmeye zorlar. Görsel şiirsellikle şiddetin çıplak gerçekliğini birleştiren benzersiz ve rahatsız edici bir sinema deneyimi arayanlar için temel bir eserdir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en radikal ve unutulmaz mirası olarak kabul edilir.